This page is also available in: English

02 december 2022

Woorden programmeren onsWaarom ik steeds stiller word

We zijn nu 1 maand in Zuid Frankrijk op Le Domaine Vert. We zijn hier naar toegegaan om een tiny house te bouwen van restmateriaal. Bijna 8 hectare grond. En na 3 maanden in Nederland en een aantal weken stress vakantie in Scandinavië te hebben gehad, begon ik in Frankrijk na een aantal weken weer te landen in mezelf. De energie van het land doet me goed. En ik krijg weer nieuwe inzichten. Waaronder over stilte.

Direct na aankomst begon er een week met allerlei mensen die kwamen helpen houthakken. De nieuwe omgeving, de onzekerheid in wat te doen, de vele gesprekken, de groepsdynamiek, ze raakten me op verschillende vlakken. En even wist ik niet meer hoe of wat.

Maar nadat ze vertrokken, keerde de rust weer langzaam terug. Op het landgoed, maar ook in mezelf.

Stil zijn en luisteren naar geluiden

De ochtend dat ik deze foto maakte, was ik stil, maar was het geluid eigenlijk oorverdovend!

Ik zat die ochtend aan de picknicktafel. Een plek waar ik graag ben, en waar ook in deze tijd van een lage zon, de zon een groot deel van de dag nog te vinden is (alsdeze tenminste niet door wolken wordt tegengehouden). Ik ging daar tekeningen maken voor het tiny house. Maar op enig moment mocht ik van mezelf even helemaal in het NU zijn. Een van de dingen die ik van Eckhart Tolle heb geleerd is dat je altijd in het NU bent als je op dat moment stil bent en luistert naar geluiden om je heen.

In die stilte, hoorde ik opeens alles. Het opdrogen van de dauw in de riet- en bamboestengels, de hagedisjes die er doorheen lopen, een blaffende hond heel in de verte, mensen die praten, de vliegen die zoemen, de kippen die rondlopen, de blaadjes die van de bomen vallen. Elk geluid was heel duidelijk en hard. Ook als het ver weg was. Het was een bijzondere ervaring.

Anderen horen en zien

Ik merk dat ik steeds stiller word. Ik hoef van mezelf bijvoorbeeld geen moeite meer te doen om een gesprek aan te knopen als het niet vanzelf gaat. En ik merk ook dat ik steeds minder te zeggen heb.

De laatste jaren heb ik al een trend ingezet dat ik accepteer dat iemand is zoals hij/zij is. Ik observeer, ik neem waar, ik analyseer en meestal vorm ik wel een mening (daar mag ik nog vanaf). Ik voel niet de behoefte om iemand te veranderen. Om vragen te stellen. Het is zoals het is. En daarop reageer ik. Bijvoorbeeld of ik het wel of niet prettig vind om bij die mens te zijn. Of hij/zij bij mij past. Wat ik kan doen om daarmee om te gaan en ook of ik bereid ben dat te doen. Etc.
Ik ga dus ook niet op ontdekkingstocht door allerlei vragen te stellen. Iets wat ik vroeger volop zou hebben gedaan. Nu blijf ik stil.

(Deze houding geldt overigens niet voor manlief – daarmee deel ik mijn leven en bij hem zeg ik nog steeds (te) veel).

Woorden programmeren

Het grootste inzicht wat ik de afgelopen maanden (en de laatste weken nog eens extra) heb gekregen is, hoeveel woorden doen. Hoeveel waarde we hechten aan onderzoeken, meningen, opmerkingen, scheldwoorden en persoonlijke ervaringen.

Onze hele wereld zien we door de bril met onze conditioneringen. Deze zijn vooral gekomen door goedbedoelde waarschuwingen: ‘Niet aankomen, dat is heet’, ‘Je verbrand je aan vuur’, ‘Snoep verstandig eet een appel (want met zoetigheden krijg je gaatjes)’, ‘Goed je best doen op school, anders heb je straks geen goed inkomen’, ‘Jongens zijn sterker dan meisjes’, ‘Jongens horen niet te huilen’. En ga zo maar door.

Hoe ouder je wordt, hoe heftiger het wordt. In de gezondheidszorg en op school maken ze het wat mij betreft het aller bontst: ‘Met deze diagnose is de prognose dat je nog 6 maanden hebt.’, ‘Een bijwerking van chemotherapie is dat je haren uitvallen’, ‘Hoe hoger opgeleid, hoe beter’, ‘Luister je goed naar wat de juffrouw zegt’, ‘Wat in de schoolboeken staat is waar’, ‘De schijf van 5 is het ideale voedingspatroon’, en ga zo maar door.

Maar hoe vaak doen we hier zelf niet aan mee?

  • Ik heb gemerkt dat…
  • Bij mij gebeurde…
  • Mijn ervaring is dat…
  • Er wordt gezegd dat…
  • Weet je (niet) dat…
  • Als … gebeurt dan…
We delen voortdurend wat ons is overkomen, wat we hebben geleerd.
We gaan er volledig aan voorbij dat we allemaal onze eigen realiteit creëren.

Maar juist omdat iedereen vol is van zijn eigen ervaringen en denkt dat een ander het dus ook zo gaat ervaren, lijken onze ervaringen vaak enorm op elkaar. “Want wat de menigte denkt, moet wel waar zijn.”, lijken de meeste mensen te denken.

Afgelopen zondag, tijdens een wandeling, kwam het twee keer voor: De eerste keer waarschuwde manlief dat het glad was. En prompt gleed ik uit. Ik gaf hem aan, dat hij dat beter niet kon zeggen, want dit was eigenlijk programmeren.

Komen we bij een heel eenvoudig bruggetje van hout. Het hout was vochtig en dat ik voorzichtig zou doen, was me al duidelijk. Maar opeens zegt manlief terwijl hij erover loopt: “Oeps, het is glad”.

En toen kon ik niet meer oversteken. Ik zag mezelf al uitglijden en naar terecht komen. En natte voeten, met het koude weer, daar had ik echt geen zin in. We moesten nog wel een stukje lopen. Manlief vond mijn gedrag natuurlijk onzin. Maar we zijn uiteindelijk wel een alternatieve route gaan zoeken, waarbij we wel het lage water gingen oversteken, maar via stenen.

Ik volg Marina Jacobi nu ruim twee jaar en heb veel van haar wekelijkse webinars gekeken. Ik begin de quantum fysica steeds beter te begrijpen. Ik zie steeds meer dat we onze eigen realiteit scheppen. Zelf hebben we al flink wat stappen gezet, buiten de gevestigde paden. En we merken een verschil in ervaring met mensen om ons heen. Overigens worden onze keuzes ons niet altijd in dank afgenomen.

Sinds ik mijn ‘quarterlife-dip’ heb gehad (in Nederland wordt dat de dertigersdip genoemd, maar ik had het op mijn 24ste), besef ik dat IK MIJN LEVEN LEEF. Dat doet niemand voor me. Je kunt nog zoveel vrienden en familie hebben. Maar mijn ervaringen zijn van mij. Hoe ik me voel, is aan mij. En… , zo heb ik ook gedacht, als ik uit dit leven wil stappen omdat ik er niets aan vind, dan is dat aan mij.

Als kleine meid zei ik altijd al: ‘Zelf doen’. En ook zei ik tegen mijn ouders: ‘Laat me het maar ervaren en op mijn bek gaan, daar leer ik het meest van’.

Ik kan dus heel goed afstand nemen wat anderen van mijn keuzes vinden. Zij zien niet wat ik zie en weet. EN… in hun realiteit kunnen sommige dingen niet, wat wel in mijn realiteit is.

Aan de ene kant, merk ik wel dat ik de behoefte heb om te vertellen dat het leven anders is dan ons is verteld. Dat je ALLES zelf in de hand hebt, of je dat nu gelooft of niet.

Een schoonzus vindt dat ik daarom heel gevaarlijk ben. En ik praat mensen een schuldcomplex aan: ‘Want als ik mezelf niet kan genezen, dan ben ik dus zelf de schuldige’.

Superfascinerend vind ik dat soort opmerkingen. Want waar ik het een geweldige ontdekking vond dat IK ZELF verantwoordelijk ben, vinden anderen dat veel te groot en is het prettiger om te denken dat iets aan een ander ligt, of aan het verkeerde medicijn. Maar niet dat ze iets in zichzelf kunnen veranderen om hun situatie aan te passen.

Ik zie het zelf niet als falen als ik niet het resultaat krijg wat ik wens. Ik zie het als een uitdaging: ‘Waar zit nog iets in mijn overtuigingen wat ik mag loslaten?’

Voor mij is dat de waarheid. Gebaseerd op mijn intuïtie, ervaring en gevoel. En zo ontstaan mijn overtuigingen. En alles wat je gelooft is waar.

Een ander heeft weer een andere ervaring en krijgt eigen overtuigingen. En gelooft weer iets anders.
En beiden hebben we gelijk. Vanuit ons eigen standpunt.

Dat wil niet zeggen dat wat ik zeg, waar is voor iedereen.
Het is waar voor mij

En vanuit die visie, word ik steeds stiller.

Want wie ben ik, om iets te zeggen over jouw ervaring? Of de ander over mijn ervaring?

Want als ik mijn ervaring deel, dan worden er onbewust weer zaadjes geplant die mogelijke overtuigingen kunnen worden. En zodra iets een overtuiging of geloof wordt, is het ook voor die mens waar.

Steeds vaker vraag ik me af, wat er met een baby zou gebeuren als we werkelijk nooit iets zouden verbieden, als we nooit zouden waarschuwen. De intuïtie zou eigenlijk al voor gevaar moeten waarschuwen. Maar die krijgt bij de meesten geen kans te ontwikkelen. Want vanaf het begin ‘leren’ we vanalles. Dit zijn je tenen, dit zijn je handen. We laten zien dat iets een massa is, en dat die massa vastgepakt kan worden. Terwijl we eigenlijk ook door muren moeten kunnen lopen.

Dus het wordt steeds stiller in mij.

> Zal ik wel mijn ervaring delen?
> Zal ik aangeven wat ik geloof?
> Zal ik mijn zienswijze geven?

Ja, in dit blog doe ik dat zeker. Vooral ook omdat er toch een inzicht kan komen, door het delen.
Maar in het leven van alledag? Daar kies ik steeds vaker voor geen mening.

Ik realiseer me tegelijkertijd. Wat kan ik dan nog wel zeggen?

  • Ik kan anderen aanmoedigen
  • Ik kan anderen een compliment geven
  • Ik kan anderen meer vertrouwen geven

Er is nog een andere reden om meer stil te zijn. Om geen oordeel te hebben:
Vanuit de stilte kan ik mezelf beter voelen, horen en ervaren.

Ik wil niet een spiegel zijn.

Ik wil niet een trigger zijn.

Ik wil vooral stil zijn en voelen en luisteren

Andere artikelen die je wellicht interessant vindt

Er ligt iets beters in het verschiet

This page is also available in: English

Community’s – Ideologie of Haalbaar?

This page is also available in: English

Een nieuwe vorm van slavernij

This page is also available in: English

Lessen in Frankrijk

This page is also available in: English

Deel deze pagina: