This post is also available in: Engels

100 APPELBOMEN VOOR PORTUGALIk laat iets waardevols achter

Toen we op 31 augustus 2020 voor het eerst naar Portugal kwamen, hadden we geen idee waar we heen moesten… Ik was er zelfs nog nooit geweest. Ik had een sterke drang dat we moesten gaan en Leo had een sterke drang dat we naar Portugal moesten gaan, en dat was het! Hij was er in 2017 één keer geweest voor een retraite. Dus afgezien van het reizen was het toen alleen maar een korte kennismaking. We hadden geen idee waar we heen moesten. Dus toen we het land binnenkwamen en op zoek gingen naar wat campings, ontdekten we steeds iets over de omgeving en konden zo vrij snel verkassen als het niet aansprak.  Uiteindelijk eindigden we in Salema op 23 oktober 2020. We waren alle 4 (Gerlof was toen ook bij ons) meteen verlieft op dit vissersdorpje. Ik wilde dicht bij de oceaan zijn. En deze zuidwesthoek voelde heel goed. Geen borden over C boven de wegen. Nauwelijks politie. Rustig. Relaxt. En een goede sfeer.

Voor we vertrokken hadden we bedacht dat we land moesten kopen, zodat mensen konden komen als het te erg zou worden in Nederland. Maar niemand kwam. Ze hebben allemaal geleerd om met de situatie om te gaan zonder weg te gaan. Eigenlijk denk ik dat niemand beseft, hoe anders de energie hier is. Dus blijven ze allemaal waar ze zijn, denkend dat het overal hetzelfde is… En ik snap dat wel. Als je het verschil niet kent, heb je geen idee!!

Dus we zijn meteen op zoek gegaan naar land. Maar land met huizen zijn zeldzaam EN duur. Land was nog enigszins betaalbaar, maar het was altijd land waar niet gebouwd mocht worden. Het is per slot van rekening het Nationaal Park hier. Tenzij er al een huis staat van voor 1950, mag er niet meer gebouwd worden. En zelfs met huis is het lastig en dus onzeker of het je gaat lukken.

We vonden niet precies wat we wilden. En ook… Waren we bereid om zoveel geld te betalen, dat ons spaargeld heel erg zou slinken, alleen maar om anderen te helpen? Of zouden we daar echt willen wonen? De kinderen wilden een huis, niet kamperen. Als het alleen ons was, hadden we dat waarschijnlijk gewoon gedaan. Maar we moesten aan iedereen denken. Uiteindelijk is er niemand vanuit Nederland gekomen.

We ontdekten veel over Portugal in de eerste winter en lente. We zagen waar de overheid faalt in de regelgeving als het gaat om het beschermen tegen bosbranden… ALLE beslissingen verhogen het risico op brand. Maar het lijkt erop dat iedereen vertrouwt op wat hij hoort, en het lijkt erop dat de kennis van de grootouders al was vervaagd… Ik was al begonnen met het verbouwen van voedsel toen we in Almádena waren, de eerste winter. En ik was begonnen met het verzamelen van zaden en probeerde ze te laten ontkiemen. Het lukte met wat citrus en een paar appelzaadjes, die uitgroeiden tot babyboompjes.

Permacultuur is eigenlijk een manier van leven

Toen kwam de dag dat we naar Carrascalinho (bij Aljezur) gingen voor de zomer en ik besloot om een Permacultuurcursus te volgen. En alles wat we daar leerden was een bevestiging dat wat de regering in Portugal doet heel erg slecht is voor het land. In feite kan het zuiden in een woestijn veranderen als het niet de juiste aandacht krijgt. Als je rondrijdt is het duidelijk dat op een gegeven moment, dit hele gebied bos was. Vol met bomen. En nu, alleen hier en daar zijn pakketten van bomen…

De eerste winter was een natte winter. Eindelijk sinds vele jaren. Toch, in april, werd alles weer bruin. En we waren verbaasd: Hoe is het mogelijk, na al die regen, dat de grond alweer te droog is? JA, ze doen nauwelijks aan wateropvang vanaf het dak… De meeste regen gaat gewoon zo snel mogelijk naar het lagere punt… er is niets gebouwd om het water langer op een plaats te houden zodat de grond doorweekt raakt… Dat gebeurt hier nauwelijks. En als deze streek droger en droger wordt, wat voorkomt dan dat dat gebeurt? BOMEN!

Dus toen werd ik echt enthousiast. En begon de zaden van vruchten te verzamelen. JA, we waren zelfs in staat om meloenen te kweken van de meloenen die we hebben gegeten! En van de mandarijnen, de kumquats, de sinaasappels, de grapefruits, de citroenen, verzamelde ik ook zaad… EN van de appels… En toen vond ik een artikel over het kweken van appelbomen uit appelzaden, waarin stond dat je de zaden in de koelkast moet bewaren, zodat het de winter nabootst. Dus ik had een klein plastic bakje, deed er de appelzaden in, elke keer als we appel aten en in appels zitten bijna altijd zaadjes, en dan deed ik die in het bakje, ik deed er een nat watje overheen en na 8 weken was het klaar om uit de koelkast te komen en te gaan groeien…

De citruszaadjes had ik in een plastic bakje, nat katoen eronder, dan zaadjes, en dan weer een laag nat katoen. In de zon gezet! En sommige ontsproten, andere niet. Maar de ene die wel ontkiemde, stopte ik in een voormalige yoghurt bak zodat ze konden groeien.

Met de appels ging het echter een stuk gemakkelijker… zodra de koude periode voorbij was, begonnen ze te groeien… Maar pas deze laatste winter begonnen ze al te groeien na een week in de koelkast te hebben gelegen!!! Ze zijn zoooo vol leven. Vooral de appels die we bij een biologisch café ‘Andorinha do Mar‘ in Figueira hebben gekocht, lijken het erg goed te doen.

Dus van de Permacultuur boerderij Pedro in Aljezur, waar we in de zomer naartoe zijn geweest, had ik dit zaaibakje gekregen. En ik begon daar alle gekiemde appelzaadjes in te doen. En binnen een week komen ze dan ook boven de aarde uit en groeien ze hard.

In de tussentijd hadden we ontdekt dat we in dit gebied niets zouden kopen. Ja we houden van dit kleine zuidwestelijke hoekje van de Algarve. Maar er klopt ook iets niet… En dat heeft natuurlijk met onszelf te maken. Het werd in de zomer duidelijk dat het niet onze droom was om hier een eco-village te beginnen. We vonden ook dat we hier nog een winter moesten blijven, maar ik voelde toen ook al dat het daarna weer tijd was om te gaan.

In de afgelopen winter heb ik een heleboel appelbomen gekweekt… Bijna 100!!! Mijn idee was mensen appelbomen geven, zodat ze die konden planten en verzorgen. Ik kan ze niet zomaar ergens planten, omdat ze de droogte van de zomer niet zullen overleven. En in een van de Telegramgroepen postte ik over mijn kleine appelboompjes op zoek naar eigenaars.

Perfecte match: Restore Nature Foundation

Opeens kreeg ik een bericht van een man genaamd Mattie (Matthijs Wansink). Hij zei dat hij de Restore Nature Foundation heeft opgericht en actief is in dit gebied in de Algarve. Niet alleen op Vinha Velha, maar ook bij andere projecten in de buurt. Ik zocht de stichting op, en luisterde naar een podcast. Ik ontdekte dat hij ook Nederlands is. En we denken zooooo hetzelfde over hoe we de natuur kunnen herstellen! Dus ik wist meteen, dat alle bomen naar hem gingen EN alle andere tuinspullen die we vorig jaar hadden gekocht. Hij doet wat ik had willen doen, maar waarvan ik voel dat het niet aan mij is. Hoe gaaf is het dus dat ik juist door mijn voorbereiding te doen, en de zaadjes te kweken, toch bijdraag aan een groenere Algarve?!

Gisteren heb ik daarom zoveel mogelijk babyboompjes in plastic bakken gedaan. Het bleek dat we 49 boompjes in emmers hadden (meer emmertjes had ik niet). En de helft is nog te klein, of de zaadjes waren net de grond in gegaan en moesten nog naar boven komen. Maar Het was een goede hoeveelheid. We hadden ook nog een schep, een zeis, biologische compost, grote emmers en schaduwdoeken meegebracht.

Vandaag is de dag van de overdracht

Vanmorgen werden we wakker en het was een druilerige dag toen we onze strandwandeling vanmorgen vroeg deden, iets later ging het echt regenen. PERFECT!!! De Algarve heeft meer regen nodig, ook al houden we van de zon en de zonsopgang, we weten hoe hard dit weer nodig is. Dus reden we naar Vinha Velha om Mattie te ontmoeten. En wat een synchroniciteit, want uiteindelijk is het doel dat de bomen meer water aantrekken voor dit gebied!!

We waren al eens eerder bij Vinha Velha geweest, voor een bijeenkomst over soevereiniteit die door een andere groep mensen was georganiseerd. We hadden dus al eerder gezien dat het een kleine gemeenschap is met meerdere huizen, ze hebben hun eigen café, ze verkopen groenten uit hun eigen tuin, eieren van de kippen enz.

De ontmoeting met Mattie was zeer aangenaam en nadat we alles hadden uitgeladen, toonde hij ons zijn locatie voor de boomkwekerij en vertelde hij ons over zijn plannen. Weer viel me op hoe gelijk we denken over natuur, onderwijs en hoe we de schade kunnen herstellen. Hij is een storyteller, verbindt mensen en brengt mensen samen voor verschillende projecten. Hij was ook betrokken bij de tijdbankvaluta FLORES, die we ook hebben gekregen tijdens het helpen van een nieuwe gemeenschap en die we onlangs ook hebben besteed aan iemand die de bedrading van onze auto kon repareren, zodat de lichten, het water en de koelkast van de caravan ook werken als we op reis zijn. Aangezien we het busje pas 1 dag voor ons vertrek uit Nederland hadden gekregen, hadden we dat nog niet kunnen testen. We dachten, dat de bedrading wel goed was gedaan… Maar goed, we dwalen af van het onderwerp…

De tijdbank is echter een vorm van valuta. Waar 1 uur resulteert in 1 FLORES. Je kan er zelfs mee naar een yoga of tai chi les gaan, of een bericht ontvangen, iets gebakken krijgen, advies over een bepaald onderwerp. Wij vinden het idee van FLORES erg leuk. We hebben bijna niets uitgegeven, uiteindelijk niet wetend wat we ermee moesten doen. Dus hebben we nog wat over, dan zullen we dat ook aan Mattie schenken, want hij kan het gebruiken om hulp te betalen voor zijn projecten 🙂 .

Al met al ben ik erg blij dat we Portugal niet verlaten zonder een klene maar waardevolle bijdrage te hebben afgeleverd. Natuurlijk hebben we met onze Soup for Our Soul Family Avonden al veel mensen met elkaar in contact gebracht. Hen een warme maaltijd gegeven, een beetje lichamelijk contact door een knuffel – omdat we weten dat sommigen dat echt nodig hebben, netwerken, een luisterend oor. Etcetera.

Nu laten we ook een heleboel potentiële bomen achter die hopelijk een goede plek vinden, zodat ze over 8-10 jaar vruchten zullen dragen. Appelbomen uit zaad doen er langer over voordat ze vrucht dragen. Het zaad van de ene appelsoort, resulteert niet automatisch in een boom van dezelfde soort (meer info over appelzaadjes) Dus wat voor soort bomen het zullen worden, ik heb geen idee. Ik weet wel dat het allemaal appelzaden zijn van appels uit Portugal. Een van de dingen waar Portugal erg goed in is, is het labelen van voedsel dat “Original Portugal” is. Door het kopen van eigen producten in Portugal helpen we hen ook financieel… Niet alleen door boodschappen te doen in een supermarkt, maar het gaat een stuk in de keten terug: naar de producent/kweker.

Ik kreeg een kweekbakje terug, omdat ik bomen wil blijven kweken terwijl ik op reis ben. Zo kunnen we ook bomen planten in regio’s waar de hele zomer genoeg regen valt. Op die manier geven we ook iets terug aan Moeder Aarde, door ervoor te zorgen dat er meer zuurstof komt, ook al rijden we rond.

Als je ook wilt helpen bij de projecten Herbebossing of Natuurherstel, kijk dan eens bij de Restore Nature Foundation en als je in de buurt bent, vraag dan of je kunt helpen. Mattie organiseert ook evenementen, zoals Friday for Nature, samen werken aan een project, alleen tot 1PM… Kijk op https://restorenaturefoundation.org/news-events/ en donaties zijn ook welkom: https://restorenaturefoundation.org/pricing/