Een bijzondere ontdekking

En dan pas komt het gebit echt aan de orde. Ze vraagt bij elke tand/kies of deze stress ervaart. En de uitkomst vind ik verbluffend: Mijn hele gebit ervaart stress, maar juist de twee tanden die een eigen wil lijken te hebben, zijn vrij van stress. Isabella legt uit dat deze twee tanden juist zichzelf zijn gebleven. Wow, nooit gedacht dat je er zo tegenaan zou kunnen kijken! Wat bijzonder!

Wow, dat is wel een heel mooie vergelijking! En ik vind het nu al een super interessante wending worden!

Ze is overigens wel verbaasd dat vrijwel mijn hele gebit lijdt. En ze hoopt dat ik genoeg tijd zou hebben ;). Uiteindelijk duurde de hele sessie 2 uur inclusief wat napraten. Dat viel me nog mee, gezien deze opmerking 😅.

Boven links de laatste 4 kiezen ervaren de meeste stress in mijn mond. We hebben werk te doen!

Mijn lichaam geeft aan dat we beginnen met 3.1.

Zoals we allebei al dachten, beginnen we met de tand die omhoog groeit in mijn onderkaak. En dan gaat ze op onderzoek uit. Welke ‘dorpsbewoner’ zit te hakken op de 3.1? Dat blijken 7 tanden en kiezen te zijn: 1.1 en 1.5, 2.2. en 2.5, 3.3 en 4.2 en 4.3.

En dan begint de zoektocht om bij elke tand te achterhalen wanneer de stress is ontstaan en waardoor dat is gekomen, om het vervolgens op te lossen. Pfiew!
Gelukkig is Isabella een absolute kei in Kinesiologisch Testen. Ze murmelt (vraagt zachtjes hardop) vanalles om te testen, voordat ze iets hardop zegt naar mij toe.

De eerste tand die 3.1 beïnvloedt en we gaan behandelen is 2.5

Isabella test en geeft aan dat het is begonnen toen ik 38 jaar was. Dat was ik in 2009 was (ben van eind november  1970). Ik weet niet direct wat er toen was. Ze vraagt direct verder: heeft het met mijn gezin of met het gezin te maken waarin ik opgroeide. Het blijkt het laatste te zijn. Ik moet diep graven. Komt er een emotie in me op. Voel ik iets in mijn lichaam? Ergens voel ik verdriet opkomen. Weet niet of dat ermee te maken heeft.
We kijken verder. Het blijkt met mijn jongste broer te maken te hebben.  Het blijkt ook niet mijn verdriet te zijn. Het is zijn verdriet. Maar ik blijk zijn verdriet te dragen!

Voor mij heel bijzonder. Eind november 2024 heb ik met Isabella een ‘oefensessie’ gedaan om contact met overledenen te krijgen en te zien of zij een boodschap hadden. Toen kwam mijn pake Dijkstra langs en hij heeft een familielast NIET doorgegeven aan zijn kinderen, maar ik heb ‘m wel besloten te dragen. Onbewust, dat mag duidelijk zijn. Ik was als kind duidelijk nog veel gevoeliger dan ik dacht.

Mijn broertje heeft ooit eens een ongeluk gehad (zelf veroorzaakt) waarbij zijn voortanden waren betrokken. Hij heeft hiervoor implantaten gekregen. Ik heb geen idee wanneer. Misschien is het al veel langer geleden. Wel is zijn mond daardoor veranderd. En zeker de laatste jaren, valt me op dat mijn mond meer op zijn mond gaat lijken. Het is me al vaker opgevallen, dat als iemand iets bijzonders heeft, dat ik dat ook ‘krijg’, ik neem dat over. Dat kan ook een uitspraak zijn. Maar soms ook uiterlijke dingen. Zonder dat ik dat wil. Maar datgene wat voor mij heel zichtbaar is bij die ander, maakt blijkbaar een grote indruk op me. En ik blijk dingen over te nemen en dan zet het zich vast in mijn systeem. Hetzelfde als bij Yanaica. (En ik altijd maar denken dat ik de ‘ongevoelige’ ben van ons drietjes). Maar, ik denk dat ik daaraan denk omdat het over een gebit gaat. Ik heb bij mijn broertje ook nog het idee dat hij na zijn eerste liefde, zich nooit meer echt heeft kunnen openstellen. Dat dat ook iets zou kunnen zijn. Blijkbaar heb ik al pratende wel het thema aangeroerd.

Vervolgens stelt ze de vraag wie iets nodig heeft. Dat blijkt niet mijn broertje te zijn, maar ik heb iets nodig. Oh jee, denk ik dan.

OPDRACHT
Isabella wil graag een oefening met me doen. Ik sluit mijn ogen en ze geeft mijn ziel iets wat ik aan de Hilleen kan geven, op het moment dat ik ‘besloot’ de last te dragen voor hem. Ik mag mijn adem voelen en kijken wat er gebeurt met mijn gevoel van verdriet. Juist dat voelen vind ik zo moeilijk. Ik merk niet zoveel.
Ja, in het begin stopte ik even met ademen. En inmiddels is het een kortere hoge ademhaling. Ik adem meestal niet diep genoeg. Iets waarvan ik weet dat ik dat mag veranderen, maar dat lukt me alleen maar als ik bewust adem. Dat gaat verre van automatisch…

Na de sessie zou ik tot mijn tenen moeten kunnen ademhalen, zegt ze. Maar nu kan dat nog niet. Nu is het een kwestie van steeds meer loslaten.

En dan test ze en blijkt dat de 2.5 geen stress meer ervaart. Joehoe, dat is de eerste die we stressvrij hebben gekregen!
1 gedaan, nog een mondvol te gaan 😅

Als tweede wordt 3.6 aangepakt

Isabella begint weer met vragen en testen (heel zachtjes) en ze zegt dat de stress bij 3.6 38 jaar geleden is begonnen. Ik was 16 jaar. Ik denk terug: Toen heb ik mijn eerste vriendje gekregen, of eigenlijk mijn eerste echte relatie. En ja, het blijkt om hem te gaan. Binnen 30 seconden hebben we hier in elk geval de persoon al vastgesteld. Fijn! Ik blijk iets voor hem te dragen, maar wat?! De zoektocht begint. Ze stelt allemaal vragen:  Was ik verliefd? Was hij verliefd? Was hij trouw? Ik sta volgens haar onder hem. Dat snap ik wel: ik was 16 en hij 21 en had al een baan en inkomen. 5 jaar verschil op die leeftijd is best veel.
Ze vraagt of ik toen al meer kracht had als hij. Ja, dat durf ik wel te beamen. Mijn leven ging vrij voorspoedig. Ik sta eigenlijk mijn hele leven al best sterk in mijn schoenen. Ze denkt dat ik hem mijn kracht heb gegeven, óf hij heeft kracht van mij genomen. 

Hij blijkt iets van me af te hebben genomen. En hij heeft mijn kracht gebruikt. Ik heb geen idee waarom of waarvoor. En volgens haar, heeft hij teveel van mij gebruikt. En hij heeft nooit teruggegeven wat hij genomen heeft. En dat is niet netjes.

Ze vertelt dat als we zo met hem aan het werk zijn, dat het maar zo kan zijn dat hij ergens de komende weken contact opneemt. Sinds 1993 heb ik geen contact meer met hem gehad. We praten nog wat over hem. Isabella heeft hem namelijk in 1993 ook ontmoet. We werkten toen allebei op Korfoe en ik had hem uitgenodigd. Hij had nl. weer contact opgenomen toen ik die winter bij mijn ouders was. Hij had spijt gekregen van het beëindigen van de relatie. En ik wilde hem mijn nieuwe leven laten zien. Maar al de eerste dag werd het me glashelder dat hij niet meer in mijn leven pastte: Ik kwam om 20:00 uur thuis van het werk en toen bleek dat hij al had gegeten! Tja, als hostess at je laat. En sowieso eet men in Griekenland laat. Die rare Nederlanders die denken dat je uiterlijk 18:00 uur aan tafel moet zitten, haha. 

Na deze duidelijke uitspraak test ze weer: 3.6 heeft geen stress meer!
Blijkbaar was het nodig om dit nog eens duidelijk te zeggen.
Mijn ex-vriendje heeft echter nog iets nodig. En Isabella geeft aan dat ze zijn ziel wat geeft, zodat hij mij datgene wat hij mee heeft afgenomen, kan teruggeven. Heel fijn!

Deze tand nam toch nog 10 minuten in beslag. Ondanks dat ik vrij snel wist om wie het ging.

De derde tand die we aanpakken is 4.3

Isabella gaat weer testen. Dit is 19 jaar geleden ontstaan. Toen was ik 35 en het was 2006. Er speelde toen vrij veel. Het eerste wat ik noem is dat werk problematisch was in die tijd. Het blijkt inderdaad om werk te gaan.

En dan wordt het wel interessant. Ik vind het lastig uit te vinden hoe we zaten in die tijd. Ik dacht dat ik nog niet weer aan het werk was en dat manlief die zomer had gewerkt, maar ik ontdekte NA de sessie dat ik in november 2005 alweer aan het werk was. Het bijzondere vind ik van deze sessie met Isabella, dat praten blijkbaar ook al heel wat doet. Ondanks dat feiten niet kloppen. Klopt de energie wel. Ik was van 2005-2017 enige kostwinner en onze jongste was toen 1 jaar. Dat heeft jarenlang veel druk op me gelegd. Of anders gezegd, ik heb die druk op me genomen. En die stress daarvan is in die tand gaan zitten.

OPDRACHT
Ik krijg een weer een opdracht. Ik doe mijn ogen dicht En ik moet mij en manlief in een ei (of bubbel) zien met een bubbel om ons beiden heen. Dat is onze relatie. Met een verbindingsdraad tussen de individuen. Zijn we even groot of niet? Nee dat zijn we niet. Ik zie mezelf groter. Het is noodzakelijk dat we allebei even groot zijn, dat we beiden even sterk in de relatie staan. Ik krijg een ademhalingsoefening.

Ik adem alles in wat ik nodig heb en geef bij de uitademing terug wat hij nodig heeft.

Isabella geeft aan dat het zou goed zijn om deze meditatie ook een keer samen met hem te doen. Waarbij we tegenover elkaar zitten, hand bij de ander op het hart. En verbinden. Tot we elkaar even groot zien.
Intussen hebben we deze oefening ook al gedaan en afgesproken dat als we merken dat de een weer groter of kleiner wordt, we dit gaan herhalen.

Het gaat goed! We hebben ook de stress van deze tand hebben we weggewerkt!

De vierde tand die we behandelen is de 4.1: een voortand

Dat ontstond in 1975. Het jaar dat mijn jongste broertje werd geboren. Het blijkt weer iets te zijn dat met hem te maken heeft én dat ik ben gaan dragen!

OPDRACHT
Ik krijg direct een oefening: Ik mag naar de tijd gaan toen hij werd geboren. Ik plaats mezelf in een tijdmachine en de Hilleen van nu, gaat naar die tijd terug. Isabella zegt dat ik hem iets cadeau heb gegeven. En dat wil hij me nu weer terug geven. Ik weet het direct. Bescherming! Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik hem moest beschermen, zelfs voor zijn en mijn andere broer(tje). Kreeg regelmatig het verwijt: ‘Jij bent mijn moeder niet!’
Ik krijg het weer terug en neem het aan. Hij kan voortaan verder zonder mijn bescherming (Hij wordt dit jaar tenslotte 50!!). Want die bescherming heb ik zelf nodig.

En hiermee is de stress van 4.1 weer opgelost! Zo mooi zoals dit gaat!

Tussenstand

We zijn inmiddels 1 uur verder, en we hebben 7 tanden die de 3.1 wilden beïnvloeden, stressvrij gemaakt! Top!

En dan beginnen we met de 1.1: de voortand die scheef groeit

Welke tanden zorgen voor de scheefstand? Dat zijn er nog eens 9!! Jeetje mina! Nu hebben we net ontdekt dat sommige tanden van dezelfde thema’s last hebben, dus vol goede moet vervolgen we de sessie.

We kunnen beginnen met 2 tanden tegelijkertijd: 4.4 en 4.5

Dit blijkt ontstaan te zijn vóór mijn geboorte! Om precies te zijn, in de laatste maand van de zwangerschap. Of ik iets weet over de zwangerschap?
Naar mijn idee heeft mijn moeder een prima zwangerschap gehad. Omdat ik werd verwekt, voordat ze trouwden en mijn moeder intern was bij het Academisch Ziekenhuis in Groningen en mijn vader daar soms op bezoek kwam, weet ze precies wanneer ik ben verwekt. Alleen afgaande op de menstruatie, maken de artsen daar iets anders van. Ik zou 3 weken te laat zijn geboren. Maar als je me zag als pasgeborene, dan was ik gewoon netjes op tijd. Isabella haar jongste dochter is ook 3 weken te laat geboren en die heeft moeten praten als brugman om nog een thuisgeboorte te mogen doen. Mijn moeder heeft er niet heel veel over gezegd, maar wel dat de artsen zich drukker maakten dan zij. Dit kan haar wel degelijk stress hebben gegeven. Helemaal omdat ik mijn moeder niet anders ken als dat ze (min of meer) doet wat artsen zeggen.

In dit geval is het mijn moeders thema. Het is niet van mij.

OPDRACHT
Er komt weer een oefening. Mijn moeder en ik staan in een ruimte die uitsluitend helend is. En ik mag mijn moeder geven wat ze nodig heeft om zich geliefd te voelen. Ik weet dat ik heel goed ben in liefde (door)geven, dus ik heb haar flink veel gegeven, maar ook nog andere dingen waarvan ik denk dat ze dat kan gebruiken.
We nemen liefdevol afscheid en ik ben weer terug in het hier en nu.

De twee tanden 4.4 en 4.5 voelen geen stress meer!

We vervolgen weer wederom met twee. Ditmaal 1.2 en 1.3.

Hier is de stress ontstaan toen ik 7 jaar oud was. Tja, dat kan niet missen. Toen gebeurde er wel iets heftigs. Ik was aan het logeren bij mijn pake (opa) en beppe (oma) in verband met de kerstvakantie, en ik zou die dag of een dag later naar huis gaan. Mijn pake werkt in de bodedienst, nu heet dat pakketdienst. En hij komt thuis om middag te eten. We eten warm. Hij voelt zich niet lekker. En dat wordt steeds erger. Mijn beppe begeleid hem naar bed en belt de huisarts. En ik voel haar angst en verdriet en hoor het in haar stem. Ze houdt zich groot voor mij. Als de huisarts komt, wordt er direct een ambulance gebeld, mijn opa heeft een hartinfarct. Ik heb ‘m helaas niet meer levend gezien. Niet omdat hij die dag direct al stierf. Maar ik denk dat ze niet wilden dat hun kleine meid hem ziek of met pijn zou zien. Mijn ouders hadden toen nog geen auto volgens mij. In elk geval werd er iemand gebeld en deze man heeft mij toen naar huis gebracht. In het ziekenhuis heeft pake een of een paar dagen later nog een infarct gehad en is toen gestorven. Ik heb ‘m nog wel gezien toen hij thuis opgebaard lag.

OPDRACHT
Ik krijg weer de oefening met de tijdmachine. Ik vind dat wel een fijne oefening! Ik mag nu terug naar de Hilleen die 7 jaar is, naar mijn pake én mezelf zoals ik nu ben (54 jaar). Ik krijg de kans de kleine Hilleen te omarmen en te troosten. Maar ook samen met pake, met z’n drieën! Wow, dat is bijzonder! Tranen vloeien. Wat fijn om dit afscheid te hebben, na al die jaren! In hun woonkamer van toen, waar ik nog zoveel details van weet.

In onze familie was het niet gebruikelijk om ‘Ik hou van je’ te zeggen. Dat heb ik nu alsnog tegen hem kunnen zeggen, en hij tegen mij ❤️

Het mag duidelijk zijn, ook na deze oefening zijn weer 2 tanden blij! Nog 5 te gaan.

En dan kunnen we maar liefst 3 tegelijkertijd aanpakken: 3.2, 3.3 en 3.4.

Dit heeft te maken met een gebeurtenis toen ik 20 was. Poeh, dat was wel even graven. Ik beschrijf wat dingen en terwijl ik praat, is Isabella steeds aan het testen, en zo komen we uit op een voorval dat ontstond nadat ik iemand via een blind date had leren kennen. Hem daarna nog een keer gezien. Misschien wel vaker, dat weet ik niet meer. Maar ik ontdekte al snel dat hij veel te stil was voor mij. En hij wist te weinig. Hij kon niet accepteren dat ik niet verder wilde. Volgens mij op een zaterdagmorgen, lag ik nog in bed en werd ik wakker gemaakt omdat hij voor de deur stond. En hij weigerde te vertrekken. Ik heb uiteindelijk mijn moeder gebeld, die vlakbij woonde en zij kwam aanwandelen en is in gesprek met hem gegaan. En daarna nooit meer iets van hem gehoord.

Isabella vraagt me: ‘Waarom belde je je moeder en ging je zelf niet dat oplossen?’. Ik woonde op de benedenverdieping van een 3 etage flatgebouw en mijn voordeur zag uit op een ander flatgebouwtje. Ik had daarin een studio. Een zit-slaapkamer. Wel met keuken en eigen badkamer enzo. En ik vond het heel vervelend dat hij voor de deur stond. Ik wilde hem niet binnenlaten als hij in zo’n staat was. Of eigenlijk überhaupt niet. Ik was klaar met ‘m. Maar ik wilde ook niet dat de hele buurt zou kunnen meegenieten, of eigenlijk, last ervan zou hebben.

Tja, dat ben ik soms ook: me bezig houden met anderen.

OPDRACHT
Ik krijg wederom een oefening. Ditmaal mag ik ‘m zelf wegsturen. Ongeacht wat de buren ervan vinden. Ik deed het prima en uiteindelijk stonden de buurtjes allemaal buiten te klappen, omdat ik voor mezelf opkwam. Haha! Zo had ik deze situatie nog nooit kunnen zien 😀 .

Ik vind het bijzonder dat deze, niet echt heftige gebeurtenis, op 3 tanden effect heeft gehad! Poeh! Gelukkig zijn ze alle 3 weer stressvrij 😀

Dan blijven nog 2 tanden over: 2.7 en 2.8 en ook die kunnen we gezamenlijk behandelen

Links-boven, de laatste twee. Die grappig genoeg beide niet meer aanwezig zijn! En deze twee blijken het ingewikkeldst te zijn om te achterhalen wat de reden is, en dit op te lossen.

De stress is ontstaan voor mijn geboorte. Isabella vertelt dat voordat we komen op aarde, we onze ouders uitzoeken. Maar ergens tussen de Bron en het landen in mijn moeders schoot is er iets scheef gelopen. Ik wilde niet meer. Maar ze hebben mij daar boven een zetje gegeven! Iets wat niet zo snel gebeurd. Want dan is de vrije wil weg.

Ik vertel dat ik eigenlijk een ‘ongelukje’ ben. En mijn ouders moesten van mijn moeders moeder toen direct trouwen. In april 1970 zijn ze getrouwd en ik ben 7 maanden later geboren. En blijkbaar vond ik dat als ziel zo erg dat ik niet meer naar ze toe wilde. Ik moest hartelijk lachen, serieus? Vond ik dat zo erg? Ik, die juist heel veel niet traditioneel doe?!

Dan gooit Isabella het over een ander boeg en krijg ik de vraag hoe ik mijn leven vind.
Pfiew, ik heb in december een echte innerlijke crisis gehad. Ik vind mijn leven momenteel niet zo leuk. En ik had eigenlijk nooit verwacht dat er in Portugal totaal geen geld zou binnenkomen en ook niet dat het daarna zo lastig zou zijn. Ik had gedacht dat manlief online healings zou oppakken, dat was tenslotte zijn doel voor 2020 geweest, zijn eigen praktijk opzetten, en hij kon dat ook online. Hij had nog niet veel ervaring, maar we wisten allebei dat energiewerk ook vanaf een afstand kan. Ik had gehoopt, dat hij daarin meer verantwoordelijkheid zou nemen. Ik was al zo lang verantwoordelijk geweest voor inkomen.

Maar ik blijf me wel verantwoordelijk voelen. Want, weggaan was mijn keuze. Pas in Portugal ontdekte ik het waarom van die enorme drive. Mijn drive heeft ervoor gezorgd dat hoe alles nu is gelopen in Nederland, niet is verstoord door iemand die in vorige levens duidelijk een strijder is geweest.

Maar, zegt Isabella duidelijk, Leonhard en Yanaica zijn beiden meegegaan. En ze kunnen ook allebei teruggaan als ze willen. Ik kan ook ergens anders naar toe gaan. Dat klopt.

Ze vraagt: Wat heb jij nodig en van wie? Poeh, weer zo’n lastige vraag. Ik denk dat ik vooral zelfliefde nodig heb, liefde voor mezelf en van mezelf. Daarin ligt naar mijn idee de sleutel. Ik heb de afgelopen twee weken veel dingen gedaan. Weer een cursus van Mike Dooley erbij gepakt, een cursus van Heart Math, verschillende meditaties, ademtechnieken. En een prachtig stuk gelezen geschreven door Micheal J. Roads over hoe liefde in een relatie kan zijn, als je eigen liefde goed is. Als je vrij bent van zelfkritiek en oordelen. Dan is het ook niet nodig om dat naar de ander te hebben. Prachtig. Ik heb ook weer een nieuw visionboard gemaakt en de centrale vraag voor 2025 heb ik voor mezelf gezet op: Wat zou liefde doen?

Bij zelfliefde hoort volgens haar ook dat je jezelf vergeeft. Maar ook dat iemand die meegaat, verantwoordelijkheid neemt voor de keuze om mee te gaan.

Isabella heeft het gevoel dat ik mezelf iets niet vergeef. Maar ik hoef mezelf niets te vergeven. Iedereen heeft een vrije wil.

Dat klopt, maar in ons geval was het wel anders: Mijn drang om te vertrekken was zo groot dat ik geen keuze had, en ik wist ook: manlief moet mee. Hij had wel achter willen blijven en later willen komen, maar dat mocht niet van mij.
Zijn leven is hierdoor op de kop gezet en hij is voor zijn gevoel in een andere tijdlijn terecht gekomen. Maar ik voel aan alles, dat het goed was. Dat hij (zijn ziel) leert dat vechten niet de oplossing is.

Al pratende blijkt de stress van de laatste twee tanden wel minder te zijn geworden, maar er is nog wat blijven hangen.

OPDRACHT
Ik krijg weer een oefening met de tijdmachine. Ditmaal mag ik terug naar mijn oorsprong. En dan terechtkomen in een zielen’pool’ om mijn ziel daar te herkennen. En te zien hoe die zich voelt. Pfiew! Een pittige oefening voor iemand die geen echte beelddenker is.

Ik herken mezelf. En ze vraagt of ik met mijn ziel wil praten. Of dat er nog iemand ontbreekt. Huh, wat?! Iemand ontbreekt, hoe dan?! Ik kan dat niet bedenken. Isabella zegt dat ze zich kan voorstellen dat een oudere versie van Hilleen daar ook mag zijn. Een Hilleen die rond de 80 is. Of we haar er ook bij uitnodigen. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Tenslotte zegt de Hilleen van 54 nu ook hele andere dingen tegen de Hilleen van 20. En eigenlijk stelt een ouder iemand, de jongere altijd gerust: We hoeven ons niet zo druk te maken, alles is goed.

Is de jonge ziel blij om mij te zien? Ja, ik vind van wel. Ik zie een enthousiasme. En is dat ook zo als de 80-jarige Hilleen erbij komt? Ja.

De jonge ziel ziet het nu zelf: Het gaat prima met Hilleen en het plan waarom we hier op aarde zijn. Dat is voor de ziel, die dat extra zetje nodig had om naar aarde te gaan, heel prettig. Maar ik merk ook: met de 80-jarige Hilleen erbij, komt er een extra dimensie bij. Het is voor de jonge ziel helder en fijn om te zien dat alles goed is en alles volgens plan verloopt, maar ook de Hilleen van nu voelt dat alles volgens plan verloopt. En dat ik me niet zo druk hoef te maken. Die geruststelling en de wijsheid die we krijgen van ouderen, die voel ik ook, ook al ben ik het zelf.

Heeft de ziel dan nog steeds moeite met naar de aarde komen? Nee, die heeft nu vol vertrouwen dat het goed is. Ook al kennen we de weg vooraf niet. Het is altijd de juiste weg. Want als je zo je gevoel volgt, zoals ik dat doe, dan kan er niets fout gaan. Maar mijn vertrouwen, ontbrak. En dat is nu hersteld!

Wat prachtig! En wat bijzonder om deze 3 bij elkaar te hebben. En elkaar te kunnen omarmen. Dat was echt een geweldig gevoel. En we mogen blij zijn, dat we dit erkend en herkend hebben. Ik neem afscheid van de 80-jarige Hilleen. En dan van de ziel. En ik kom weer terug in het nu.

En na deze oefening zijn ook de laatste 2 tanden stressvrij! Joehoe!

Poeh hé! Wat een reis! We zijn inmiddels bijna 1 uur en 50 minuten onderweg.

We hebben hiermee alles voor nu getackeld.

We doen tot slot nog een ademoefening. Tot hoever mijn ademhaling komt.
Ik kom nog niet tot mijn tenen. Ergens boven de knieën houdt het op.

Voor vandaag hebben we alles opgelost wat opgelost kan worden. Aan de ademhaling is te zien dat er nog iets in de weg zit, maar dat is voor een andere keer. Wat we tijdens deze sessie hebben gedaan, mag geïntegreerd worden. Voelen hoe het voelt. Wat gebeurt er de komende dagen, weken?

Ik houd het in de gaten.

Hoe nu verder?

We zijn inmiddels al 6 dagen verder. Ik heb de sessie namelijk opgenomen en zo kan ik nog eens luisteren en gedetailleerd opschrijven wat zoal de revue passeerde. Want ik was echt al het nodige vergeten!

In elk geval merk ik al snel dat een bepaald geluid van het knakken van de kaken zo goed als weg is. Dat knakken heeft ook mijn moeder. Ik ben benieuwd of bij haar dat ook is verdwenen, tenslotte los ik ook dingen op voor haar en de hele familielijn. Ik heb haar dat nog niet gevraagd. Daar komt vast nog wel een moment voor.
Ik merk ook dat mijn tanden en kiezen fijner aanvoelen. Eventuele onregelmatigheden in hoe ze zich gedroegen en aanvoelden zijn weg. Ze staan stevig en voelen goed aan. En dat is een heerlijk gevoel!

De eerste paar dagen heb ik ook zelf kinesiologisch getest of mijn gebit nog stressvrij is. En dat wil ik blijven doen met enige regelmaat.

Een van mijn overtuigingen was ook altijd dat anderen dat soort dingen als testen voor anderen goed kunnen. Maar ik kan het ook. En ik mag mezelf vertrouwen. Dus ik ga ervoor om dat steeds vaker, in elk geval voor mezelf, in te zetten. Het is zo’n waardevolle manier van testen om te weten of iets in dat moment bij me past of niet.

Poeh, al met al een heel lang verhaal. Knap als je het tot het eind hebt volgehouden. In elk geval heb ik dit voor mezelf ook opgeschreven, zodat ik nog weet, wat we toen hebben gedaan.

Spreek je Duits? Dan beveel ik een sessie met Isabella van harte aan! Je kunt gewoon via haar website (die ik overigens eind 2024 heb gemaakt) een afspraak boeken, en tijdens de afspraak wordt wel duidelijk welke van haar tools, uit haar gereedschapskist ze gaat inzetten om jou te helpen. Je ontvangt dus altijd dat, wat je op dat moment nodig hebt.